Want ik weet dat mijn Verlosser leeft, ik ben geliefd


Ik geloof

Home

Mijn verhaal

Filmpjes

Gedichten

Overdenkingen

Wallpapers mobiel

Links

Contact



Getuigenis van Huib Slager



Mijn naam is Huib Slager, getrouwd met Jacqueline,vader van Bart, Rob,en Eric en geboren in Scherpenisse.

We gingen vroeger elke zondag naar de kerk, wij moesten elke zondag mee. Ik ben als baby ook gedoopt.

Toen ik verkering kreeg met Jacqueline ging ook zij mee naar de kerk, maar stilletjes aan ging ik met steeds meer tegenzin. De preken spraken me niet aan, ik kon er niks mee.

En Jacqueline begreep helemaal niks van die preken.


Ik ging eigenlijk alleen nog om thuis geen ruzie te krijgen. Dat heb ik ongeveer een half jaar volgehouden, toen kon ik de schijn niet meer ophouden. Ik heb sindsdien geen kerkdienst meer bijgewoond.

Oh, ik geloofde nog wel in God, maar ik bad alleen als ik Hem nodig had, en een enkele keer dankte ik Hem ook nog, maar dan werd de Heer weer snel vergeten.

Ons huwelijk heeft de afgelopen 22 jaar meer storm dan zon gekend, één keer zelfs met bijna fatale afloop.

En toch bleven we nog bij elkaar, het ging een poosje goed, we werden gezegend met 3 jongens, (toen heb ik de Heer ook heel erg bedankt! )maar er staken toch al weer snel stormen op. Deze keer zou het definitief zijn.

We zouden gaan scheiden.

Ik heb toen elke avond gebeden om mijn huwelijk te redden. Ik bad;,,Heer,als we samen blijven, beloof ik, dat ik bij elke maaltijd met de jongens ga bidden en danken.’’

Ik wilde niets liever dan bij elkaar blijven, maar ik kón gewoon niet beloven om naar de kerk te gaan, want ik ben iemand van z’n woord. Als ik wat beloof, zal ik alles doen om dat na te komen, en ik wist dat ik dát niet kon!

De Heer beschikte anders.

Jacqueline’s harde houding tegen mij, (die ik overigens aan mezelf te wijten had)brak opeens en we hebben toen veel gepraat en gehuild.

Samen op relatie-therapie, we hebben een hele zware tijd gehad.


We leerden via onze jongens Theo en Rian kennen, maar we hebben nooit over het geloof gepraat.

We dachten dat ze af en toe naar de kerk gingen, niks bijzonders.

Theo en Rian komen een keer een bakkie doen, en toen ze weggingen zei Jacq.;Jullie gaan naar de Christengemeente hoorde ik, ik wil wel eens een keer mee!

Ik dacht;HO HO HO HO HO! Wat gaan we doen? Toen Theo en Rian weg waren, zeg ik; Wanneer beslis jij dat we naar de kerk gaan? Nee, zegt Jacq. ik heb gezegd:Ik wil een keer mee! Wat jij doet, moet jij weten.

Ik was zelfs een beetje boos, want ik wilde niks van een kerk weten!

Afijn,ik had 2 weken bedenktijd, want dan was het afgesproken. Lieve mensen, wat heb ik onrustig geslapen in die 2 weken! Want er was steeds dat stemmetje; Zo’n kerk, da’s toch niks voor jou, man! Niet meer lekker joggen op zondagmorgen, niet meer lekker lang uitslapen, als je dat wilt! En aan de andere kant was er geen stem, maar een gevoel. En dat gevoel zei me, om het toch maar een keer te proberen.

Ik zag er die bewuste zondagmorgen zó tegenop om te gaan! En ik begreep niet waarom! Maar ik ging mee.

We kwamen hier binnen, beetje gespannen, maar ik voelde gelijk een aanwezigheid, die me rust gaf.

Het eerste lied begon, en binnen 10 tellen zaten we beiden te huilen.

Een waterval van warmte en liefde werd over me uitgestort!


Ik heb uit vrij betrouwbare bron vernomen, dat we de hele dienst hand in hand hebben gezeten, ik weet alleen,dat ik de halve dienst heb gehuild, en ik wist zeker;God heeft mij teruggehaald naar Zijn huis, mij, de verloren zoon.

Ik twijfelde wel erg aan de vergeving van mijn zonden, want als ik,met mijn slecht geheugen, eens aan mijn zonden vanaf kind-zijn dacht, pffff ! Zoveel zonden kon God toch nooit vergeven? Toen ik daar later met een oudste over sprak, zei hij, geef het tijd, heb maar geduld, alles op God’s tijd. Dat begreep ik wel, maar geduld is nou niet bepaald één van mijn sterke kanten. Ik heb heel veel gebeden om vergeving, én om geduld.

Er kwam meer rust, en meer liefde in ons huis, een heerlijk gevoel!

Ik heb ook wel strijd gehad, en flink ook! Op een zaterdagavond, de dag voordat we voor de eerste keer het avondmaal zouden bijwonen, zat ik thuis op de bank heel erg te twijfelen, of ik ook aan het avondmaal mocht meedoen.

Ik zat er zo met Jacqueline over te praten, want vroeger in de kerk waren er maar 6 of 7 mensen die aanzaten.

Ik kreeg het steeds moeilijker, ik kreeg het benauwd, een heel negatief, kwaadaardig gevoel probeerde zich over mij meester te maken. Het voelde alsof ik opgepompt werd! Ik zei tegen Jacq. dat ik me heel akelig voelde.

Ze keek me aan, en zei dat mijn gezicht helemaal grauw was.

Zullen we samen bidden? vroeg ze. Ze kwam naast me zitten, en heeft hardop om kracht, en om een antwoord op mijn vraag gevraagd in haar gebed. Na het gebed was dat enge gevoel geweken, maar ik wist nog niet of ik aan het avondmaal mocht meedoen. Toeval bestaat niet zegt men, en dat blijkt nu ook weer.

Rian had een week tevoren een paar willekeurige cassette-bandjes met preken aan Jacq. meegegeven om te beluisteren.

En laat daar nou precies een preek tussen zitten van Rinus Pieper over het avondmaal!

Hij legt daar in uit wanneer je aan mag, ik was daarna van al mijn twijfel verlost.

Wat doet de Heer toch fantastische dingen in ons leven, dank U, Heer!


De volgende morgen heb ik mijn eerste avondmaal mee mogen maken, het was zo mooi, zo emotioneel, woorden schieten te kort! Sinds een paar weken heeft de Heer mij de overtuiging gegeven dat Zijn Zoon ook voor mijn zonden is gestorven, wat een geweldige ervaring!

Als je vader wordt, en je kind ligt voor het eerst in je armen, is dat het mooiste gevoel wat er is, tót Jezus in je leven komt, en je je zonden vergeeft, er gaat niets boven dat gevoel!

Je zou het van de daken willen schreeuwen: Luister, alle mensen!

Luister, wat God in mijn leven heeft gedaan! Je voelt je zo vervuld, en zou dat met iedereen willen delen!

Vroeger, zo’n 35/40 jaar geleden, hing er bij mijn ouders een afbeelding van een kruis in een lijstje, met een bijbeltekst; Matt.11:28 Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.

Lieve mensen, als er iemand was, die vermoeid en belast was,dan was ik het wel!

En wat heeft de Heer mij een innerlijke rust gegeven, Halleluja!

Huib 2003

home

volgende